INTEGRACJA SENSORYCZNA

Co to jest Integracja Sensoryczna?

Termin integracja sensoryczna (ang. Sensory Integration, w skrócie SI), w dużym uproszczeniu, oznacza sposób porządkowania przez mózg informacji (bodźców), odbieranych przez zmysły (receptory). Czyli: do mózgu ze wszystkich zmysłów (wzrok, słuch, smak, węch, dotyk) napływają informacje, które ten następnie rozpoznaje, segreguje, interpretuje oraz interpretuje w kontekście własnych doświadczeń. W efekcie tego procesu mózg tworzy właściwą, adekwatną do sytuacji reakcję (np. ruchową lub myślową, itp.).

Proces tworzenia się w człowieku integracji sensorycznej zaczyna się już w okresie płodowym i trwa do około 7 roku życia. Jeśli któreś (lub żadne) z określonych stadiów nabywania integracji sensorycznej nie rozwinie się we właściwy sposób, będzie miało to przełożenie na występowanie u człowieka zaburzeń w funkcjonowaniu. Czyli pojawią się zaburzenia procesów integracji sensorycznej.

Jak sprawdzić, czy u mojego dziecka występują zaburzenia procesów integracji sensorycznej?

W tym celu należy wykonać diagnozę procesów integracji sensorycznej. Badanie wykonuje certyfikowany specjalista SI. Składa się ono ze szczegółowego, obszernego wywiadu z rodzicami oraz serii testów, wykonanych przez dziecko pod okiem specjalisty. Na tej podstawie powstaje pisemna ocena procesów integracji sensorycznej. Trafna i rzetelna diagnoza  pozwala na precyzyjne określenie celów oraz opracowanie planu terapeutycznego.

Jakie symptomy mogą wskazywać na zaburzenia integracji sensorycznej?

• Dziecko jest niespokojne, płaczliwe, ma kłopoty z zaśnięciem, często wybudza się w nocy,
• Ma trudności z jedzeniem, połykaniem, wybiórczość pokarmowa,
• Jest niezdarne, słabo skoordynowane, ma trudności z ubieraniem się,
• Ma problemy z utrzymaniem równowagi, często przewraca się na prostej drodze,
• Często wpada na stojące przedmioty,
• Ma problem z koncentracją uwagi, często się rozprasza,
• Przyjmuje nieprawidłowa postawę przy stoliku lub ławce – podpiera głowę, zjeżdża z krzesła,
• Jest nadruchliwe, nie może usiedzieć w jednym miejscu, często zmienia aktywności i pozycje ciała,
• Uwielbia karuzelę i huśtawki lub ich unika,
• Jest impulsywne, nadwrażliwe emocjonalnie, często się obraża, bywa uparte, niezadowolone bez przyczyny, ciężko zrozumieć przyczynę jego zachowania,
• Trudno mu nauczyć się jazdy na rowerze, hulajnodze,
• Czuje się niepewnie na niestabilnym podłożu np. materacu,
• Przejawia duży lęk przed upadkiem lub wysokością, okazuje niepokój, gdy musi oderwać nogi od podłogi, np. wejść na schody,
• Nie toleruje zabiegów higienicznych np.: mycie głowy, kąpiel, obcinanie włosów, paznokci,
• Nadmiernie zwraca uwagę na brudne dłonie, unika brudzących zabaw,
• Nie lubi się przytulać, nie lubi niespodziewanego dotyku lub przeciwnie nadmiernie obściskuje, dąży do mocnego kontaktu fizycznego,
• Ma problem z zaplanowaniem ruchu, nie wie od czego zacząć wykonanie nowej czynności,
• Nie znosi metek od ubrań,
• W nowym miejscu czuje się zagubione, potrzebuje sporo czasu by się odnaleźć w otoczeniu,
• Uwielbia ekstremalne przeżycia np. skoki na głęboka wodę, szybką jazda na nartach na tzw. „krechę”, szybkie zjeżdżalnie wodne, ciągle mu mało, nie zwraca uwagi na niebezpieczeństwo,
• Ma trudności szkolne np. z czytaniem i pisaniem, cięciem nożyczkami, odwraca litery, cyfry, ma trudności w przepisywaniu z tablicy, nie ma dominacji jednej ręki,

Dzięki neuroplastyczności, jaka występuje w układzie nerwowym młodego człowieka, przy odpowiedniej jego stymulacji istnieje możliwość wypracowania nowych reakcji adaptacyjnych. Oznacza to, że regularnie i rzetelnie prowadzona terapia, rozpoczęta możliwie najszybciej pozwala w dużej mierze zniwelować występujące zaburzenia integracji sensorycznej.

Jeśli zatem Twoje dziecko nie lubi się przytulać, jest w ciągłym ruchu i masz wrażenie, że nie czuje bólu – lub wręcz odwrotnie, jest lękliwe, nadwrażliwe na otaczający świat i najchętniej zamknęło by się w czterech ścianach… nie czekaj! Zwróć się do specjalisty i rozpocznij terapię SI!