TERAPIA LOGOPEDYCZNA

Terapia logopedyczna to szereg oddziaływań, mających na celu zniwelowanie wszelkich nieprawidłowości, które występują w procesie porozumiewania się. Można tu wyróżnić zarówno proste wady wymowy, jak i całkowity brak możliwości komunikowania – werbalnego i niewerbalnego.

Logopedia ma charakter interdyscyplinarny, co oznacza, że nie zawęża się w swoim działaniu jedynie do reedukacji czy rehabilitacji mowy. Nieprawidłowości w rozwoju mowy często wiążą się z konsekwencjami psychologicznymi, pedagogicznymi czy społecznymi. A zatem praca logopedy sięga swoim obszarem dużo szerzej.

Przed podjęciem terapii logopedycznej warto skorzystać z konsultacji logopedycznej, podczas której logopeda lub neurologopeda określi poziom występujących deficytów oraz rodzaj zaburzeń w obrębie mowy i komunikacji. Na wniosek rodzica specjalista sporządzi opinię logopedyczną, na podstawie której zostaną określone cele terapeutyczne oraz plan terapii. Opinia wydana w formie opisowej jest istotna również z uwagi na późniejszą ewaluację pracy dziecka.

Proces terapii logopedycznej można podzielić na 3 etapy: wstępny, właściwy i końcowy. Każda terapia logopedyczna zaczyna się bowiem od przygotowania dziecka, do podjęcia terapii właściwej. Przygotowaniu służą specjalne ćwiczenia, np. oddechowe, fonacyjne, czy słuchowe. Dopiero w kolejnych etapach następuje właściwa praca nad budową podstawowych kompetencji językowych. Jest ona dostosowana indywidualnie, w zależności od deficytów i potrzeb konkretnego pacjenta.

Główne cele terapii:

• usuwanie zaburzeń mowy,
• przywracanie mowy w przypadku jej utraty,
• nauczanie mowy, która się nie wykształciła,
• wyrównywanie opóźnień rozwoju mowy,
• wypracowanie odpowiedniego poziomu sprawności językowej,
• likwidację przyczyn i skutków pierwotnych oraz skutków wtórnych, do których zalicza się zarówno psychologiczne, jak i pedagogiczne konsekwencje zaburzeń mowy.

Umów dziecko na terapię logopedyczną, jeśli dostrzegasz u niego specyficzne symptomy:

• dziecko nie mówi,
• jego mowa jest opóźniona,
• brak płynności mówienia,
• występowanie zaburzeń mowy, powodujących zakłócenia komunikacji językowej oraz utrudniających naukę,
• obniżona sprawność językowa (schematyczne wypowiedzi, ubogi zasób słów).